Weer thuis!

Nou, wij zijn weer veilig thuis gekomen hoor!

Helaas hadden wij op het vliegveld in Kaapstad ook weer wat problemen met de koffers. Want ze waren 6kg te zwaar. Dus de meneer achter de balie vond wel dat wij even bij moesten betalen. Per kilo 300 rand = 36 euro. 6 x 36 = heeel veeel !! Wij wilden niet betalen dus wij vroegen of wij wat uit onze koffers mochten halen, nou vooruit zei hij.

Wij achter de balie onze koffers doorzoeken naar spullen wat wij weg konden gooien. Dus de prullenbak van de meneer was meteen vol. En wij konden zonder extra te betalen gewoon naar huis (gelukkig!).

De terug reis was lang, we konden niet echt slapen in het vliegtuig, maar toen we eenmal op London waren kon onze nacht al niet meer stuk!

Nog uurtje vliegen en dan zijn we alweer thuis!

Eenmaal aangekomen op Schiphol (hopen dat je koffer er ook al was) moesten wij nog in een lange rij staan voor de douane. Maar dat kon al onze pret niet meer drukken.

Koffers gevonden en opzoek naar vaders en moeders die al stonden te wachten.

En wat waren ze blij om ons weer te zien, en andersom net zo!!

Eindelijk weer thuis! Maar wat hebben wij het mooi gehad in Afrika.

Zeker een ervaring wat je de rest van je leven mee neemt.

Bedankt voor alle leuke berichtjes! Werd erg gewaardeerd.

Hopelijk kunnen we snel wat fotos op de site zetten, dat maakt het beeld helemaal compleet.

Groetjes uit Nederland!

Het afscheid

Nou mensen, onze vijf weken in afrika zitten er alweer op!

Wat is dat toch snel gegaan he!

En wat hebben we veel meegemaakt, leuke, grappige dingen. Maar ook niet te vergeten de momenten dat het huilen ons nader stond dan het lachen.

Maar uiteindelijk hebben wij een onvergetelijk tijd gehad hier in Afrika, een ervaring wat je aan je kinderen vertel en aan hun kinderen (maar voorlopig nog even niet hoor !!)

Net nog even bij het project langs geweest om echt definitief afscheid te nemen van iedereen. En ze waren ontzettend dankbaar voor onzer hulp, gezelligheid en de plezier die wij hadden in het werk. (Alleen de eerste week niet maar goed.. Motto: je kan niet alles hebben!)

En nu is het dan echt over en uit!

Wij willen ook iedereen bedanken die onze verhalen volgde, en iedereen die een leuk en steundend berichtje achter heeft gelaten.

Onze koffers staan klaar, en wij zijn er ook klaar voor.!

Om 14:00 uur komt de taxi ons ophalen en om 6uur gaan we dan toch echt richting huis..!!

En wij zullen morgen ochtend om 10.45 uur landen op Schiphol.

Lieve laatste groetjes vanuit Afrika!

Laatste dag project

Jahhor het is dan eindelijk zover, onze laatste dag is ook voorbij en we hebben groots afscheid genomen.

Maandag middag hebben we nog even wat leuke dingentjes in elkaar gezet om dinsdag te geven. We hadden namelijk een mooi fotolijstje die we naar ons eigen idee wilden aanpassen zodat het kantoor van Sr. Grove er wat vrolijkere uit zou zien. Maar wij verschillen nogal van mening over wat we mooi vinden, dus na een tijdje alles overwegen hebben we een mooi compromi gevonden. Ook maakte we een nieuwe File map voor Nurse Evelyn, want die van haar viel bijna uit elkaar en we hadden nog wat posters en stickers voor in de Prep-room.

Aangezien het dinsdag ook trashcan day is, hebben we ook nog s morgens naar het werk even wat van onze oude kleren aan de weg gezet. Niet omdat het weggegooid moest worden, maar meer voor de zwervers daar, die alle vuilnisbakken af gaan voor iets waardevols, dus ik hoop dat het goed terecht is gekomen. Op het werk aangekomen hoorde we dat Sr. Grove een vergaderdag had in het hoofdkantoor en dus niet in de kliniek kwam; nou fijn, dus besloten we haar cadeau de volgende dag te geven. In de theepauze op het werk gingen wij even snel naar de superspar om de hoek om daar heerlijke verse taart te kopen. We dachten dat twee taarten wel genoeg was, en zo konden wij er ook nog heerlijk van genieten. Nou al snel bleek dat eenieder van alle twee de taarten gewoon een stukje pakje, zonder blikken of blozen, waarschijnlijk dus heel normaal. Maar naar ons weten heeft wel iedereen gehad, dus zal het wel goed afgelopen zijn. Tot aan de lunch hebben we netjes, de patienten ge-prescreend voor de sisters en hebben weer heel wat leuke en bijzonderen mensen gezien. Daar zijn we al een opsomming van aan het maken, zodat jullie thuis kunnen horen, wie wat waar zei. Toen wij terug kwamen van de lunch, en nurse Evelyn ging eten, hebben wij snel haar FIle map omgewisseld voor de onze, de mooie stickers opgehangen en de poster aan nurse Margaret gegeven(zij was nog aanwezig) en zij was zo dolblij met de poster, het was er een van allemaal olifanten, want ze houd zo graag van wildlife. Nou goed, ze blesste ons met alles wat God in zich heeft en gaf ons een dikke kus en knuffel. Toen nurse Evelyn terug kwam en zag wat we met de Prep-room hadden gedaan, was ze ook erg blij en dankbaar, ook weer een heerlijke knuffel gekregen. Persoonlijk gaven we haar ook nog een nieuwe thermometer en daar was ze zo blij mee dat ze die in haar kastje deed. waarop wij zeiden, neeej die oude gaat in de vuilnisbak en deze vanaf nu aan gebruiken. Okeyokey, dat was goed, ze kon gewoon bijna geen afstand doen, van haar; met-plakband-aan-elkaar-geplakte-thermometer. Maar die was nou toch echt op vonden wij. Aangezien er zoals gewoonlijk weinig patienten zijn smiddags gingen wij overal fotos van maken die jullie snel te zien krijgen. Maar ook de collega's wilde we dolgraag op de foto, dus dat was erg leuk, dan hebben jullie een beeld van de mensen die wij hier altijd beschrijven. En omdat wij de volgende dag nog even langs zouden komen om weggebracht te worden, naar Delft (jah Delft), hadden we nog niet iedereen officieel 'BaieDankie' gezegd omdat we ze toch nog zouden zien. Tevens zeiden ze dat we de dag, dat we echt officieel weggaan -overmorgen- ook nog even langs moeten komen. Dus dat zullen we ook doen. En omdat Sr. Grove er vandaag niet was, zullen we voor haar ook nog terug komen om haar ons cadeau te geven en nog een klein gebakje te schenken. Opeens ziet de 'schoonmaakster' waarvan naam nog steeds niet bekend, dat 'iedereen' presentjes krijgt, dus zei verwachte ook wat van ons. En omdat we het echt een lieverd vinden en onwijs met haar kunnen lachen zullen we de volgende dag ook nog wat voor haar meenemen. Zodoende zijn we nog even uit het werk naar de superspar gegaan om wat spulletjes te halen om ze de volgende (red: vandaag) te geven.

Vanmorgen stonden we op met het idee, dat het de laatste keer vroeg op staan is! Dat was een goed gevoel. We namen de laatste keer de weg naar het werk en hebben nog even wat mooie filmpjes geschoten. In de kliniek troffen we Sr. Grove in haar 'ontplote' kantoor aan en hebben haar dus gelijk overladen met cadeautjes, ons mooie schilderij waar een leuke tekst op stond, waarvoor ze ons later nogmaals bedankte omdat ze de tekst zo mooi vond.En ook de schoonmaakster kwam naar ons, en haar ook een leuk presentje gegeven, waar ze erg blij mee was, maar het ging natuurlijk alleen om het idee, dat vond ze al mooi genoeg. De 'chaffeur' die ons naar Delft zou brengen bleek er helemaal niet te zijn vandaag, dus Sr. Grove snel iemand anders bellen om ons weg te brengen. Ze belde een assistent uit de kliniek van Goodwood (plaatsje naast Parow) om ons uit Parow te komen halen en naar Delft te brengen, een paar KM om dus. Maar goed het was allemaal prima geregeld, dus wij zaten in de auto op weg naar de beruchte plek. Het was plusmin 20min rijden, en zodra we Delft binnen reden, was het echt een heel ander gebied met de sloppenwijken, loslopende dieren, paardeenwagen-vervoer, echt heel bijzonder (het staat op de film!!) De kliniek stond midden in de wijk, omheind met hekken (gelukkig!), en zag er echt heel mooi en nieuw uit en dat was het van binnen ook zeker, veel netter en frisser dan in Parow. Dus we werden... humm hoe zal ik dat eens zeggen... niet echt ontvangen, maar meer op ons neer gekeken; van wat doen jullie hier. Dus zoals zoveel hier, voelde wij ons weer ontzettend welkom. Ik werkte smorgens in de TB-room en Maartje bij de HIV nurse. En smiddags ruilde we om. In de TB-room, komen patienten voor hun behandeling, sommige patienten moeten dagelijks komen, omdat ze injecties krijgen en 10pillen achter elkaar moeten slikken. En omdat deze mensen dagelijks komen, mogen zelf hun pillen uit de pakjes en potjes halen en innemen, hun weten het nog beter dan de sisters die daar werken, dus die vinden het allang goed. Ook liep ik de hele dag met een 'eendensnuit' op om te voorkomen dat ik besmet raakte, nou we zijn erg benieuwd of de mantoux prik in NL slagen. Maar die snuit werkte wel erg hyperventilerend op me, het was al warm, en dat maakte het nog meer benauwd. Maartje was ondertussen bij een zuster die voor de HIV patienten zorgde. Bij deze patienten werd bloed afgenomen om bepaalde waardes te bekijken, om zo te bepalen of mensen behandeld moesten gaan worden of niet. Tevens werd elke 6 maanden bekeken in welk stadium zij zitten. Je hebt 4 stadiums. 1 is niet zo erg, 4 is de aller ergste en dan heb je AIDS. De zuster vertelde veel, en was vriendelijk. Zo kwamen er vrouwen binnen met een 6 weken oude baby, maar ook vrouwen van 50+. Gevarieerde patienten catagorie. Maar erg interessant.

Na de lunch ruilde we van plek, maar helaas bleek er bij beide geen patienten meer te komen, dus toen zaten we maar een beetje. Heel gelukkig kwam onze 'pick-up' erg op tijd, en konden we al weer snel naar huis. We zeiden nog even dag naar de manager die ons in 'onvangst' had genomen, toen ze zei, nou als jullie nou weer thuis zijn in Holland zend ons dan heel veel geld om hier de boel draaiende te houden. Ahum jah ook graag gedaan en bedankt dat we mee mochten lopen, doeiii!!! Weer in onze 'eigen' kliniek aangekomen zeiden we nog even dag tegen de mensen, daar die dachten dat we nu echt weg zouden gaan dus weer grootste knuffels, waarop wij zeiden, neej vrijdag als we ECHT weggaan komen we hier nog even afscheid nemen.

Onderweg naar huis, werden we terug gefloten door een groepje mensen bij de kliniek, die iets zeiden van 'is dit van jullie??', dus wij wat, wat is van ons? en toen wezen ze naar een kind dat alleen op straat stond(het was een gekleurd kindje)... wij keken we mekaar aan, zovan maken ze een grapje, dus wij neej hor die hoort niet bij ons, maar toen kwam moeders gelukkig al aangelopen en daar was dat mee opgelost. En zoals zovaak zien wij hele typische dingen op straat liggen, elke straathoek, z'n eigen gebruikte condoom op de grond en nog meer troep en rotzooi. Maar nu zag Maartje toch iets liggen, waar wij best van schrokken, namelijk een kogelhuls?!?! Misschien is het toch niet zo veilig als wij dachten.. Maar die twee dagen zullen we vast nog wel overleven!!

Nou dat was weer genoeg voor vandaag, waarschijnlijk schrijven we nog even snel een verhaaltje als we vrijdag hier vertrekken!

Tot snel, liefss

Laatste weekend, laatste week

Nou, vandaag is onze laatste week ingegaan.

Maar voordat het zover was hebben wij nog een heerlijk weekendje gehad. En nog de vrijdag in Buthu. Dit is een huis voor kinderen die ter adoptie worden gesteld. Wij mochten daar helpen met verschonen en de fles geven. Wat voor ons allebei een hele nieuwe ervaring was.

En af en toe liet ons moederinstict (wat elke vrouw schijnt te hebben, wij betwijfelen het) ons in de steek. Toen wij opeens hoorde dat wij de baby moesten verschonen.(wat wij nog nooit gedaan hadden) En natuurlijk gaat het allemaal met vallen en opstaan, maar wij genoten er van. Heerlijk met zo'n kleine druimes op schoot, totdat het in slaap valt. Maar aan alle leuke dingen komt een eind, dus om 15:00 uur werdenn wij weer opgehaald en afgezet bij de kliniek. Wij hadden weer weekend!!

Zaterdag wilden wij gaan shoppen voor de kliniek. Want in het begin van deze 'missie' heeft elke vrijwilliger 300R gekregen om te spenderen in je project. Wij kregen dus in totaal 600R, wat gelijk staat aan ongeveer 72 euro's. Hier van mocht je spullen kopen wat je project nodig zou hebben.

Wij hadden aan de manager gevraagd wat in haar ogen (die werden bijgestaan door 2 jampotglazen) een goed idee zo zijn om van dat geld te kopen. Zij had wel wat ideetjes. Zo had zij als idee filling boxes. Om alle dossiers van TB-patienten te ordenen. Wij hadden meteen de smaak te pakken en wij gingen zaterdag vroeg op pad omdie filling boxes in te slaan.

Maar helaas sloegen wij mis. De filling boxes waren veel duurder als wij ingedachten hadden, en omdat wij er 52(!) nodig hadden ging dat niet werken. Maar wij hadden wel leuke muurstickers gekocht voor in de prep-room, een nieuwe termometer die niet aan elkaar zit met plakband en een mooi klein schilderijtje voor het kantoor van de manager. Want die mag ook wel eens een op-vrolijk-beurtje hebben. Tevens hadden wij een mooie poster gekocht voor Nurse Margeret. Want wij hebben leuke dingen aan de muur, en bij haar is het leeg. Dus daar gaan wij ook verandering in brengen. (Hebben wij toch nog ergens verandering in aangebracht in de kliniek)

Owja het kantoor van de manager is ook weer veranderend, want er is waarschijnlijk dit weekend weer een bom ontploft. Want wij hadden het netjes achter gelaten, en wij konden onze ogen niet geloven wat wij vermorgen weer zagen. Zij heeft alles weer op haar manier 'georganiseerd'',maar dat terzijde.

Even terug naar de zaterdag. Omdat wij al vroeg naar de mall werden gebracht (omdat het anders het schema van vaders in de war zou brengen) hadden wij veel uren te benutten. Maar zoals wij echte shoppers zijn, waren wij er opslot wel een beetje klaar mee. Maar gelukkig voor onze draaide er nieuwe films. En wij hebben al vele films gezien, en elke keer zagen wij de trailer van 'Dispeceble me'. Die wilde wij heel graag zien, en dus besloten wij maar weer naar de biosscoop te gaan en de film te bekijken.

Het was een drie d film, wat wij beide nog nooit gezien hadden. Dus wij zaten daar, met onze 3D brillen in de biosscoop, erg charmant! De film was erg leuk, en toen hij afgelopen was hebben wij een heerlijke pizza genuttigd bij de pizzaria!

Op zondag wilde wij graag naar het strand. Maar omdat ons meerdere malen werd verteld dat het zou gaan regenen, deden wij dit maar niet. Maar gingen wij naar de Company's Gardens. Dit is een groot park, midden in kaapstad.(Voordat wij gingen wel even het weer gechecked! alles behalve regen) Dus wij trokken onze stoute slippers aan en gingen naar kaapstad.

Wij weer als dappere touriste in de mini-taxi, die natuurlijk weer overbeladen was. Maar je begint er aan te wennen. Eenmaal aangekomen, handoekje uitspreiden en heerlijk genieten van het weer. Dat kunnen wij wel! Dus wij hebben onze tijd heerlijk gespendeerd aan liggen, meeuwen uit je hand laten eten, en bruidjes en bruidegommen spotten.

Daarna hebben wij (perongeluk) in een turks restaurant gegeten, wat verassend, erg lekker was. Ook hebben wij tijdens het eten naar nep-worstelen zitten kijken. Wat werkelijk te belachelijk voor woorden is.

Daarna weer met de mini-bus naar huis. Wat ook niet zonder slag of stoot ging. Want je hoord optijd (LET OP: OPTIJD) te zeggen waar je er uit moest. Wij zaten druk om ons heen te kijken of we iets bekends zagen. Dat zagen we gelukkig, maar iets te laat. Dus uit eindelijk konden we nog een stuk terug lopen. Maar het belangrijkste was, dat we veilig thuis kwamen!

Dan is het alweer maandag, en begin je aan je laatste week. Vanmiddag zijn wij heel creatief geweest met alle kadootjes te knippen en te plakken. Morgen nog even een taart halen en dan afscheid nemen. Woensdag gaan wij nog een dagje mee lopen in een andere klniek. In een heel arm gebied van de stad, dus dat is weer afwachten.

Donderdag gaan wij naar Kaapstad, en dan alweer koffers inpakken!!

Maar voordat het zover is, laten wij vast nog wel even wat van ons horen!

Liefs vanuit Africa!

Onze 'Missie' voor zover

Goed nieuws, internet doet het weer bij het gastgezin. en daar maken wij weer gretig gebruik van.

Vandaag hebben we lekker een dagje vrij genomen, sister Jampotglas had namelijk gezegd dat wij daar ook recht op hadden en dat lieten we ons niet twee keer vertellen. Dus zodoende hebben we vandaag een dag vrij, woensdag; ' dat breekt zo lekker de week'. En dus vandaag heerlijk uitgeslapen en nu even wat wasjes draaien, want dat is ook alweer 2 weken geleden en het zal snel drogen aangezien het hier 20+ graden is met een onbewolkte lucht. Het is eigenlijk gewoon te warm om buiten te zitten. Dat is wel even wat anders dan bij jullie thuis begreep ik al.

Maar goed er is wer veel gebeurd deze afgelopen dagen. Maandag hebben we namelijk Hutspot gemaakt voor ons gastgezin. Jah mensen dat leest u goed, hutspot met een gehaktbal, typisch nederlands. Dus na het werk gelijk naar de winkel en op zoek naar de ingredienten, nou die waren gelukkig aanwezig. Thuis de taken verdeeld, maartje deed de groente en ik de aardappelen en het gehakt draaien. Nadat alles een uurtje had gekookt, en we alles lkker gingen prakken. Kwamen we tot de ontdekking dat het een beetje weinig was. Maartje zei; mijn moeder maakt voor ons vieren thuis nog meer. Dus dat was een kleine tegenvaller en dat zeide we ook, toen iedereen aanschoof om van onze hutspot te genieten. Dat mocht de pret niet drukken want iedereen had genoeg op, tjah ze durfde waarschijnlijk gewoon niet te veel op te scheppen, vast bang dat ze vergiftigd werden. Nou dat was zeker niet het geval want het smaakte net al thuis!! We zijn nog steeds erg trots op ons zelf dat dat gelukt is! En gingen met een voldaan gevoel naar bed!

De volgende ochtend begon net als alle andere ochtenden en we gingen weer keurig aan het werk. Zoals jullie weten werken we met de meest uiteenlopende mensen, hier even een kort samenvatting: Nurse Evelyn, zij is degene die de prep-room draaiende houd en onder haar supervisie doen wij onze handelinge. Evelyn is heel direct met alles wat ze zegt en kan soms nogal hard overkomen, dus daar schrokken we in het begin van maar nu is het echt een schat! Zoals ze soms patienten benaderd is nou niet bepaald klantvriendelijk, hier wat opsommingen uit de frases van nurse evelyn. tegen een patient die al de zoveelste STI(sexulla transmittend infection) had. Waarom gebruik je geen condooms heh?! waarom?! als jij zo doorgaat zullen je 'privates' opzwellen en zal je over een paar jaar niets meer hebben! (en dat waar iedereen bijstaat) je heb een grote tas bij je! gooi die vol met condooms!! Bij de ingang staan dozen vol, pak daar even wat uit! (condooms zijn in SA namelijk gratis) en die jongen, uhm ja mevrouw.. en toen mocht ik nog even de controles doen, dus met het schaamrood op ze kaken ging hij zitten. Maarjte en ik hebben daarna wel even hard gelachen. Of: een dame die binnekomt voor een pregnancy test, waarop evelyn antwoord, neejhor ga maar halen bij de drogist!. vervolgens tegen ons waar die dame bijstaat. de mensen zijn hier zo lui en 'rude' die denke hier maar voor gratis testen te komen om vervolgens met onverichten zaken weer terug te gaan, neej hor zo gaat het niet! Dus de dame werd weer weg gestuurd. ze noemt de patienten (omdat het meestal dames zijn) sissie!! kom sissie! waarvoor ben je hier, trek de kleren uit en zet de 'baba' op schaal, schietop sissie! jah jij daar! Of een dame die om 15.45 voor family planning komt. ' neejhor ik ben op weg naar huis, kom morgen ochtend maar' echt meende.. Vervolgens nam ik de dame op en deed de controles waar op de sister haar toch nog wel even een injectie gaven. Tjah nurse evelyn verteld ons maar al te graag en al te vaak hoe 'rude' en onvriendelijk de patienten zijn. Gelukkig merken wij daar niets van en vinden wij de babys nog steeds erg schattig en mogen we ze ook regelmatig vasthouden als moeders zelf even op de weegschaal moet staan. Sommige babys zijn nog maar een week oud, hele kleine hummeltjes op de schaal. Daarentegen zijn er ook babys, die met hun gekrijs dwars door de geluidsbarriere heen gaan, als jij er heel dicht bij staat. Dan hoor je gewoon je oren poppen, om je tegen die harde trillingen te beschermen.

Dan nurse Maragret, die werk in de zelfde kamer als ons, maar dan in een ander gedeelt en voor de dokters. Zij doet een beetje het zelfde als wat wij doen, alleen heeft zij dus de oudere en mannelijkere patienten. En zij is echt zo'n lieverd. begroet de patienten met; waarom ben je hier angel, vertel eens schat, waar kom je voor, okey sweetypie ik zal het doorgeven. Kom darling ga even een piepie maken voor me(plasje plegen) etcetc. Daar wordt je gewoon spontaan blij van, als je haar spreekt. En elke ochtend tegen ons, hi! my darlings how are you! en ze vertelt ook graag over zichzelf en haar relatie met God!

En de schoonmaakster (naam bij ons niet bekend, reputatie wel!) haar taken zijn niet altijd even duidelijk, dan zit ze achter het loket mensen te helpen dan loopt ze de boel weer te vegen, om vervolgens de telefoon in de prep-room op te nemen. Met haar kun je altijd lachen, ze verteld alles in geuren en kleuren en doet ook heel bijzonder dingen. Zoals laatst kwam ze met een dildo binnen, om die bij haar zelf voor te zetten en even iedereen te swaffelen!! wat een hilariteit!!

En dan natuurlijk sister jampotglas, eigenlijk sister Grove, haar is u alle wel bekend en zal ik ook niet te veel over zeggen, behalve dat haar kantoor nu meer opgeruimd is. Gister kwam ze de prep-room binnen en vroeg aan nurse evelyn of ze vrijdag as. in Bellville (buitenwijk van kaapstad) wilde helpen met de hiv/aids campange. Ze kon namelijk niet veel mensen vinden en had hulp nodig, toen wij deze woorden opvingen sprongen we gelijk op en zeiden, kunnen wij misschien helpen. En haar ogen werden opeens heel groot en ze zei, wacht even ik ben zo terug. En binnen no-time was ze terug en zei ze dat het goed was, ze vond het het een super idee en vond het hartstikke leuk dat wij zo met haar mee dachten. Terwijl wij alleen maar dachten; leuk weres wat anders! En dus zodoende gaan wij as vrijdag naar Bellville, om daar campange te voeren. Dat is tenmiste wat wij denken wat er gaat gebeuren. Maar wij hebben ons al voorbereid, want telkens als wij hopen iets leuks te gaan doen valt het steeds tegen en gaan er dus met een neutrale gedachte naar toe.

Tevens zijn er nog de mensen bij de receptie, waar ze die vandaan hebben gehaald is ons werkelijk niet te begrijpen. Je hebt daar een bipolare man, die vol trots ze eigen dossier aan ons laat zien en wat hij allemaal gebruikt. Een meneer die nooit lacht en alleen maar schreeuwt tegen de patienten bij ze loket. Een dame met twee kinderen die verteld dat ze zich dit weekend samen met haar vriend weer lekker gaat bezatten. En eentje die met haar dikke jas met bontkraag grotendeels vermaakt met spelletjes spelen op de computer en af en toe wat nieuwe code's op de dossiers neertezetten.

Wij vallen echt elke dag weer om van verbazing over wat voor mensen daar wel niet werken en wat voor patienten we binnenkrijgen echt heel bijzonder! En we zien er ook erg naar uit om alles onze verhalen snel met jullie te kunnen delen.

Verder gebeurd hier thuis ook wel het een en ander. Zo kwamen wij gister van het werk, toen vaders opbelde! Moeders lag namelijk in het ziekenhuis en ze wilde haar houden. Zoals ik al eerder heb verteld heeft zij onlangs een operatie aan haar schouder gehad en nu heeft ze daar nog steeds erg veel pijn aan en vermoedde dat er een ontsteking zit. Zodoende had maartje gister voor de kinders eten gemaakt, tevens hebben zij deze week 'spring-break' en vinden het wel een goede reden om twee nichtjes te laten komen logeren. Dus nog meer kinder 'pret'. Vanmorgen hoorde we van vaders dat moeders opnieuw geopereerd gaat worden om te kijken of en waar de ontsteking zit. En hij is dus net naar het ziekenhuis vertrokken, vanvavond zal Oma voor ons koken. Toch wel handig grootmoeders zo dicht in de buurt. Ondanks dat vermaken maartje en ik ons prima, we genieten heerlijk van het zonnetje, terwijl ons kleding weer heerlijk schoon wordt!!

Nou veel Groetjes, uit het warme Parow! En tot over 10dagen!!

Liefss

Safari en Robbeneiland!

Hallo!

Sorry voor de weinige verhalen, maar internet ligt er uit bij ons gastgezin!

Maar dit weekend hebben wij weer overleefd, en vandaag alweer de eerste werkdag gehad in de kliniek.

Maar eerst de safari. Mensen wat is dat mooi om te zien. De dieren van zo dichtbij. We moesten wel vroeg op, en ook al kregen we de poort niet open. Uiteindelijk zijn we toch beland waar we wilden. Na een heerlijk, stevig ontbijt in de jeep in de bergen.

Als eerste zagen we 2 olifanten, en zo reden we door naar de zebra's, springbokken, buffels, neushorns en giraffe. En noem het maar op. En niet de vergeten de baby leeuwtjes, die waren helemaal schattig! Je zou er bijna een mee willen nemen!

We hebben veel fotos gemaakt, dus die komen er allemaal (een keer) op de staan! Toen we weer terug kwamen stonden de olifanten op de weg. Die kans lieten wij niet schieten, dus wij gingen met de olifant op de foto. Echt op arm lengte afstand, helemaal gaaf !!

Bij het huisje kregen wij weer een heerlijke lunch, om daarna met een volle buik weer de auto in te stappen om thuis gebracht te worden.

Zondag gingen wij naar Robbeneiland. Toen wij naar buiten keken, werden wij niet blij. Regen, wind. En onze avonturen op de boot met wind, was niet zo goed afgelopen. Dus wij zagen onze geesten al dwalen.

Eenmaal nat aangekomen bij het Waterfront, waar wij op de boot moesten stappen, kwamen wij Danielle tegen. Zij ging met ons mee. Erg gezellig weer!

Wilde tocht weer, maar veilig aangekomen op het eiland. Daar kregen wij een rondleiding met een bus. En kregen wij de school en de kerk te zien, en een begraafplaatst.

Later kwamen wij aan bij de gevangenis. Daar kregen wij een rondleiding door een ex gevangene. Erg indruk wekkend om die kleine cellen te zien. En vooral de verhalen die er bij horen, krijg je af en toe kippenvel van! Een hele mooi ervaring!

Nog even naar de souvenir shop, en daarna weer op de boot naar huis. Wat weer een wilde tocht was door alle wind.

Nicole en ik waren helemaal klaar met alle boottochten en alles wat er ook maar iets op lijkt! Wij namen een taxi naar huis, en plofte daar op de bank om Harry Potter te kijken!

Hopelijk doet het internet het weer, en kunnen wij jullie weer op de hoogte houden!

Lieve groetjes uit Afrika!

algemene informatie

Hello everybody!!

Hier alweer een berichtje, ik begreep namelijk viavia en uit sommige reacties, dat het soms niet helemaal duidelijk is hoe en wat het hier te werk gaat. Dus hier volgt een gemiddelde dag uit het leven van Maartje en Nicole.

Ons Gastgezin

Moeders: Johanna, werkt als radiografisch laborant in een tandartspraktijk en maakt dus fotos van gebitten en kaken. Nu is zij onlangs geopeerd aan haar schouder en zit nu in de ziektewet voor een maandje of wat. Thuis kan ze daarom ook niet veel en vraagt ze of wij de dingen voor haar willen oppakken en opruimen. Zoals jullie hebben gelezen was ze in het begin erg stug, maar nu komt ze echt wel los en wordt steeds pittiger.

Vaders: Patrick, werkt bij telkom (z-afrikaanse KPN) hij gaat langs klanten om daar dingen aan te sluiten en weet ik veel wat nog meer. Maar omdat hij veel in de auto zit, vind hij het vervelend om in zijn vrije tijd ook nog met de auto te rijden, dus dat zegt hij ook eerlijk. Maar vaders is echt het tegenovergestelde van moeders. Hij is echt een heel pittig heel geintreseerd en maakt ook steeds grapjes, hij is ook een aardige vader voor ze kinderen.

Kinders: Zoon Tristan 10jaar, zit op de basisschool en wil na school graag met ons tafeltennis en spelletjes spelen, in het begin deden we dat allemaal heel beleefd, maar nu zeggen we toch eerlijk dat we eigenlijk geen zin hebben. Het is een hele stille verlegen jongen, maar wel erg aardig. Dochter Taryn 5jaar, zit op de peuterschool en is echt zo'n 5jarig ik-wil-alles-aanraken-ruiken-zien-kind dus al onze spullen worden overhoop gehaald en elke keer wil ze ook mijn haar kammen wel heel schattig in het begin, maar ze wordt erg aanhankelijk en wordt ook erg verwend door haar moeder. Maar verder wel een skeetje.

Grootmoeder van vaderskant: naam (vergeten) woont achter in een grote omgebouwde schuur, waar zij alle voorziening heeft. Eigen badkamer(met bad), slaapkamer, keuken, woonkamer. Dus we zien haar zelden, ze woont daar echt op zichzelf en komt zelden in huis, maar ze is wel heel pittig en weet ook wie wij zijn en hoe we heten.

Hond: Lindy 18jaar, erg oud dus, ziet ook niet meer zo goed en zal waarschijnlijk het einde van het jaar niet halen zei moeders. Maar wel echt een schatje lkker aanhankelijk.

Faciliteiten:

Maartje en ik hebben onze eigen kamer, met twee bedden, een grote kast, kleinere kastjes, tv, radio etc. En een eigen douch en toilet dus dat is wel heel prima geregeld. In huis is alles op de begane grond, dat is overigens in elk huis in en rond kaapstad zo. Ze waren ook erg verbaasd dat wij upper- en lowerlevels hebben in huis.

De werkdag:

Onze wekker gaat om 7uur en dan horen wij kinders en vaders al door huis heen rennen en praten. Vaders brengt de kinderen namelijk met de auto naar school en gaat dan naar het werk, zij vertrekken rond 7.15uur dus als wij de keuken in gaan voor ons ontbijt, kunnen we ze nog gedag zeggen. We ontbijten lekker rustig met een kopje thee, een sapje, geroosterd broodje en hebben de normale standaard beleg voor op brood, en worden we dus even rustig wakker, en analyseren we hoe de dag nu weer zal worden. We maken ons lunchpakketje, appeltje, koekje, cup-a-soupje. Dan nog even de afwas doen en optutten en dan vertrekken we rond 7.50uur naar het werk. Moeders zit dus in de ziektewet en ligt daarom nog lekker op bed als wij weg gaan. We moet ongeveer 10-15min lopen, en dat is wel een fijne wandeling we kijken wat om ons heen en praten wat, het is smorgens niet koud en lopen dus in ons vest of jas. 8uur aangekomen op het werk, zijn sommige al druk in de weer, de kliniek opent al om 7uur en als we de grote wachkamer binnenlopen zitten er al een hoop mensen op 'kerkbanken' te wachten tot ze worden geholpen, en kijken ons dan ook schaapachtig aan als wij binnekomen. We hebben geen uniformen of iets dus hebben onze eigen kleding aan maar natuurlijk wel een pen op zak! Deze dagen beginnen we dus in de prep-room, waar we de sreening doen voor de moeders en kinderen,(uitleg volgt in kopje kliniek), we doen een bloeddrukje en tempratuurtje en wegen de patientjes en dan moeten ze weer wachten tot dat de sister ze op roept. Meestal hebben wij om 2uur niets meer te doen, omdat alle patienten dan al gescreend zijn en er verder geen patienten meer binnekomen. rond half vier lopen we weer naar huis en gaan dan langs 'voortrekkersroad' dat is een drukke straat met veel winkeltjes die we dan ook afstruinen. Doen soms nog wat inkopen en komen dan thuis, waarvan we nooit weten waar iedereen zich bevind, dus dan planten wij ons op ons bed met een zak chips en een drankie en kijken days of our lives en oprah, dat zijn we nu echt aan het volgen. Rond oprah val ik in slaap, ff powernappen en word dan om ongeveer 19-20uur wakker en dan gaan we ete!? kinderen zitten dan al in pyjama aan tafel. Meestal eten we twee dagen hetzelfde, niet echt varierend dus, maar het eten is wel goed te doen, nog niet echt hele rare dingen ofzo. Dan doen wij de afwas en verspreid iedereen zich weer. Etenstijd is dus echt even het familiemomentje. Ouders brengen de kinderen op bed en gaan dan in de slaapkamer(direct achter mij waar ik nu zit) naar Big Brother kijke, jah dat is hier nog helemaal hip!?!? Dus dan chekke wij onze mail en gaan nog even een videodagboek opnemen, maar goed dan is het vezelf al laat, omdat we om 20uur pas eten en dan nog ff douche en slapen!

De kliniek/het project:

De kliniek bestaat uit een dagkliniek en een dagziekenhuis in een! Wij werken in de dagkliniek en wij screenen patienten die door de sister worden gezien, deze sister zijn praktijkondersteuners, zij mogen ip alles wat een arts ook mag. Maar willen ze een arts zien dan moeten ze dus naar het dagziekenhuis, wat in het zelfde gebouw is en hiervoor weer een nieuwe afspraak maken. Maar de sister zien ook alleen kinderen tot 18jaar en moeders. Dus wij screenen alleen die doelgroep. Kinderen die voor hun vaccinaties komen, worden gewogen en mogen dan weer in de wachtkamer wachten. Moeders die voor een uitstrijkje komen of een family planning(prikpil) worden gewogen bloeddruk gemeten en mogen dan ook weer wachten. Ook komen ze voor urine testen of zwangerschapstesten, deze nemen wij dan af en de sister moet dan de officiele verklaring heirvan geven, terwijl wij ook wel kunnen zien of het een of twee streepjes zijn. Maar goed dat mogen wij niet zeggen. De dossiers doen wij dan in een box waar de sisters ze op volgorde uitpakt en de patienten ziet. Maar eerst moeten wij de patienten dus oproepen voor prescreening, maar die afrikaanse namen zijn niet altijd even makkelijk, dus dan lijkt het of er niemand reageert maar dan zeggen we het waarschijnlijk verkeerd. Soms zijn er ook mensen van die doelgroep die ziek zijn en dan moeten we een formulier invullen en in het dossier schrijven wat er aan de hand is. Maar goed, beschrijf in het engels maar eens huiduitslag, zere keel, opgezetten klieren, hoesten met of zonder slijm, diarree, overgeven, dus hier leren wij wel erg van. maar hygiene is hier nog wel erg ver te zoeken, de thermometers die ze gebruiken (tot voorkort gebruikte ze zelfs nog kwik thermometers) worden gewoon bij elke kind opnieuw onder de oksels gestopt en hij valt van ouderdom bijna uitelkaar en zit dus met plakband vast?!?! Daarom gaan we van het geld dat we van de organisatie hebben gekregen om aan ons project te besteden nieuwe thermometer en bloeddrukmeters kopen. En we zien dus dagelijks heel snel een heel kort de patienten, dus vinden die kleine babytjes wel erg schattig en dat doen we zeker veel liever dan filling! En we voelen ons nu veel nuttigere en kunnen soms ook onze kennis nog een beetje overdragen.

Nou hopelijk hebben we jullie zo genoeg geinformeerd!! En hebben jullie een wat duidelijker beeld van hoe het hier in zijn werk gaat.

Tot de volgende reactie, want blijf reageren, dat vinden wij hartstikke leuk!! Nou ik gaat maar eens naar bed om morgen weer vroeg op te staan voor een nieuwe werk dag.

Liefss

2e week op project!

Gistermorgen vroeg, ging onze wekker weer om een frisse en nieuwe start te maken op het project.

Nouja, nieuwe. We waren begonnen aan 3 dozen dossiers die moesten worden opgeruimd. En er was van vorige week nog 1 doos over die wij 'graag' wilden afmaken. Dus wij gingen weer aan het werk met de dossiers, emt als idee om daarna wat anders te gaan doen! Om 12 uur hadden wij de 3e en laatste doos weggewerkt en gingen wij aan de lunchpauze. Wij bedachten ons om na de lunchpauze de zusters in de prep-room te helpen. De prep-room is een kamer waar alle patienten komen voordat zij een arts of verpleegkundige zien. Hier wordt de bloeddruk gemeten de temperatuur en het gewicht. Hier kunnen ook zwangerschaptesten worden afgenomen over andere urinetesten.

Aangekomen in de prep-room, was er niemand te bekenen. Als snel kwam er een vrouw, maar dat was de schoonmaakster. Zij wilde de prep-room grondig schoon maken. Dat vonden wij prima, wij gingen wel even wachten in de wachtkamer. Want daar is een wachtkamer tenslotte voor. Na bijna elke 5 minuten te hebben gekeken of zij al klaar was, en alle belevenissen in geure en kleure weer te hebben verteld aan elkaar, werd het steeds stiller in de kliniek. Toen we eenmaal op de klok keken, bleek het al 15.15uur te zijn.

Toen we zagen dat de prep-room nog niet klaar was, besloten we zelf werk te zoeken. We gingen naar de apotheek en vroegen of wij daar nog hulp konden bieden. Want daar kom je als vrijwilligers voor. En ons idee mensen wat bij te brengen, qua kennis, hebben wij al lang achter ons gelaten. We mochten potjes vullen met olijfolie, dop er opdraaien en een mooie sticker er op plakken.

Nou lijkt het niet veel, maar wij waren met elk klusje blij. Zeker als je al uren heb zitten wachten. Na deze klus geklaard te hebben, konden we naar huis.

Vanmorgen hadden wij het plan om het anders aan te pakken. Wij gingen meteen door naar de prep-room, waar het al aardig druk leek. De zuster die daar de baas was, keek ons scheef aan. En vroeg wat we kwamen doen, en wij vertelde dapper dat we kwamen helpen. Toen keek ze ons nog schever aan. Ze vertelde dat ze al 2 studenten had rond lopen. Nicole en ik keken elkaar aan, met het gevoel dat we weer erg welkom waren.

Maar uiteindelijk draaide de zuster wat bij, en konden we de baby's, kinderen en vrouwen wegen, bloeddruk meten en temperaturen. Dit mochten wij allemaal noteren in het dossier en dan in het bakje doen van de verpleegkundige.

Wij voelde ons meteen al een stuk nuttiger. Ook al hadden wij geen vlekkenloze start. Roep jij maar eens namen om in het Afrikaans. Dat ging niet altijd zonder slag of stoot. Dus mensen bleven soms wel eens zitten omdat wij de naam verkeerd opnoemde. Maar goed, je kan ook niet alles in een keer goed doen. Toen we eenmaal wat patienten hadden, deden onze pen het niet. Daar was de zuster ook niet echt blij mee, dus nicole en ik kregen het al aardig benauwd. En we wilden weer graag terug naar de dossiers!!

Maar toen alles eenmaal draaide hebben wij een goede ochtend gehad met de baby's en kinderen. Om 12 uur hadden wij weer lunch pauze, het was heerlijk weer dus wij gingen lekker buiten zitten. Na de lunch pauze gingen wij met goede moed terug naar de prep-room. Alhoewel het ons opviel dat de wachtkamer erg leeg was. We gingen naar de receptie om te kijken of er al nieuwe aanmeldingen waren, maar die waren er niet. We vroegen aan de zuster wat we konden doen. Als antwoord kregen we: sit and relax.

Nou dat hebben wij weer tot half 4 gedaan. Want de hele middag was er geen nieuwe patient. Dat was weer anti-climax voor ons. De hele middag hebben wij met een student gepraat die de opleiding doet to verpleegkundige. En ze wist niet wat ze hoorde toen wij vertelde hoe het in Nederland allemaal gaat. Als zij bij ons komt, krijgt zij zeker een cultuur-shock! Maar na een middag niets doen, vonden wij het om half 4 welletjes. Wij gingen lekker naar huis!

We zijn van plan om smorgens in de prep-room te helpen, end an smiddags wellicht iets anders te doen. Want zo duren de dagen alsnog erg lang. Maar we mogen niet zeuren, want wij doen tenminste iets! En de babys zijn super schattig!

Hopelijk gaan we vanavond weer naar de 'halve-prijs-voor-een-film' avond. Nog 2 dagen werken en dan hebben wij alweer weekend. Want vrijdag is een feestdag, erfennisdag ofzo? Denk dat de mensen dan hun erfennis uitgeven, tellen, ofzo.. geen idee. Maar wij vinden het allang prima, lekker een dag extra weekend!

Tot gauw! Liefs x