Jahhor het is dan eindelijk zover, onze laatste dag is ook voorbij en we hebben groots afscheid genomen.

Maandag middag hebben we nog even wat leuke dingentjes in elkaar gezet om dinsdag te geven. We hadden namelijk een mooi fotolijstje die we naar ons eigen idee wilden aanpassen zodat het kantoor van Sr. Grove er wat vrolijkere uit zou zien. Maar wij verschillen nogal van mening over wat we mooi vinden, dus na een tijdje alles overwegen hebben we een mooi compromi gevonden. Ook maakte we een nieuwe File map voor Nurse Evelyn, want die van haar viel bijna uit elkaar en we hadden nog wat posters en stickers voor in de Prep-room.

Aangezien het dinsdag ook trashcan day is, hebben we ook nog s morgens naar het werk even wat van onze oude kleren aan de weg gezet. Niet omdat het weggegooid moest worden, maar meer voor de zwervers daar, die alle vuilnisbakken af gaan voor iets waardevols, dus ik hoop dat het goed terecht is gekomen. Op het werk aangekomen hoorde we dat Sr. Grove een vergaderdag had in het hoofdkantoor en dus niet in de kliniek kwam; nou fijn, dus besloten we haar cadeau de volgende dag te geven. In de theepauze op het werk gingen wij even snel naar de superspar om de hoek om daar heerlijke verse taart te kopen. We dachten dat twee taarten wel genoeg was, en zo konden wij er ook nog heerlijk van genieten. Nou al snel bleek dat eenieder van alle twee de taarten gewoon een stukje pakje, zonder blikken of blozen, waarschijnlijk dus heel normaal. Maar naar ons weten heeft wel iedereen gehad, dus zal het wel goed afgelopen zijn. Tot aan de lunch hebben we netjes, de patienten ge-prescreend voor de sisters en hebben weer heel wat leuke en bijzonderen mensen gezien. Daar zijn we al een opsomming van aan het maken, zodat jullie thuis kunnen horen, wie wat waar zei. Toen wij terug kwamen van de lunch, en nurse Evelyn ging eten, hebben wij snel haar FIle map omgewisseld voor de onze, de mooie stickers opgehangen en de poster aan nurse Margaret gegeven(zij was nog aanwezig) en zij was zo dolblij met de poster, het was er een van allemaal olifanten, want ze houd zo graag van wildlife. Nou goed, ze blesste ons met alles wat God in zich heeft en gaf ons een dikke kus en knuffel. Toen nurse Evelyn terug kwam en zag wat we met de Prep-room hadden gedaan, was ze ook erg blij en dankbaar, ook weer een heerlijke knuffel gekregen. Persoonlijk gaven we haar ook nog een nieuwe thermometer en daar was ze zo blij mee dat ze die in haar kastje deed. waarop wij zeiden, neeej die oude gaat in de vuilnisbak en deze vanaf nu aan gebruiken. Okeyokey, dat was goed, ze kon gewoon bijna geen afstand doen, van haar; met-plakband-aan-elkaar-geplakte-thermometer. Maar die was nou toch echt op vonden wij. Aangezien er zoals gewoonlijk weinig patienten zijn smiddags gingen wij overal fotos van maken die jullie snel te zien krijgen. Maar ook de collega's wilde we dolgraag op de foto, dus dat was erg leuk, dan hebben jullie een beeld van de mensen die wij hier altijd beschrijven. En omdat wij de volgende dag nog even langs zouden komen om weggebracht te worden, naar Delft (jah Delft), hadden we nog niet iedereen officieel 'BaieDankie' gezegd omdat we ze toch nog zouden zien. Tevens zeiden ze dat we de dag, dat we echt officieel weggaan -overmorgen- ook nog even langs moeten komen. Dus dat zullen we ook doen. En omdat Sr. Grove er vandaag niet was, zullen we voor haar ook nog terug komen om haar ons cadeau te geven en nog een klein gebakje te schenken. Opeens ziet de 'schoonmaakster' waarvan naam nog steeds niet bekend, dat 'iedereen' presentjes krijgt, dus zei verwachte ook wat van ons. En omdat we het echt een lieverd vinden en onwijs met haar kunnen lachen zullen we de volgende dag ook nog wat voor haar meenemen. Zodoende zijn we nog even uit het werk naar de superspar gegaan om wat spulletjes te halen om ze de volgende (red: vandaag) te geven.

Vanmorgen stonden we op met het idee, dat het de laatste keer vroeg op staan is! Dat was een goed gevoel. We namen de laatste keer de weg naar het werk en hebben nog even wat mooie filmpjes geschoten. In de kliniek troffen we Sr. Grove in haar 'ontplote' kantoor aan en hebben haar dus gelijk overladen met cadeautjes, ons mooie schilderij waar een leuke tekst op stond, waarvoor ze ons later nogmaals bedankte omdat ze de tekst zo mooi vond.En ook de schoonmaakster kwam naar ons, en haar ook een leuk presentje gegeven, waar ze erg blij mee was, maar het ging natuurlijk alleen om het idee, dat vond ze al mooi genoeg. De 'chaffeur' die ons naar Delft zou brengen bleek er helemaal niet te zijn vandaag, dus Sr. Grove snel iemand anders bellen om ons weg te brengen. Ze belde een assistent uit de kliniek van Goodwood (plaatsje naast Parow) om ons uit Parow te komen halen en naar Delft te brengen, een paar KM om dus. Maar goed het was allemaal prima geregeld, dus wij zaten in de auto op weg naar de beruchte plek. Het was plusmin 20min rijden, en zodra we Delft binnen reden, was het echt een heel ander gebied met de sloppenwijken, loslopende dieren, paardeenwagen-vervoer, echt heel bijzonder (het staat op de film!!) De kliniek stond midden in de wijk, omheind met hekken (gelukkig!), en zag er echt heel mooi en nieuw uit en dat was het van binnen ook zeker, veel netter en frisser dan in Parow. Dus we werden... humm hoe zal ik dat eens zeggen... niet echt ontvangen, maar meer op ons neer gekeken; van wat doen jullie hier. Dus zoals zoveel hier, voelde wij ons weer ontzettend welkom. Ik werkte smorgens in de TB-room en Maartje bij de HIV nurse. En smiddags ruilde we om. In de TB-room, komen patienten voor hun behandeling, sommige patienten moeten dagelijks komen, omdat ze injecties krijgen en 10pillen achter elkaar moeten slikken. En omdat deze mensen dagelijks komen, mogen zelf hun pillen uit de pakjes en potjes halen en innemen, hun weten het nog beter dan de sisters die daar werken, dus die vinden het allang goed. Ook liep ik de hele dag met een 'eendensnuit' op om te voorkomen dat ik besmet raakte, nou we zijn erg benieuwd of de mantoux prik in NL slagen. Maar die snuit werkte wel erg hyperventilerend op me, het was al warm, en dat maakte het nog meer benauwd. Maartje was ondertussen bij een zuster die voor de HIV patienten zorgde. Bij deze patienten werd bloed afgenomen om bepaalde waardes te bekijken, om zo te bepalen of mensen behandeld moesten gaan worden of niet. Tevens werd elke 6 maanden bekeken in welk stadium zij zitten. Je hebt 4 stadiums. 1 is niet zo erg, 4 is de aller ergste en dan heb je AIDS. De zuster vertelde veel, en was vriendelijk. Zo kwamen er vrouwen binnen met een 6 weken oude baby, maar ook vrouwen van 50+. Gevarieerde patienten catagorie. Maar erg interessant.

Na de lunch ruilde we van plek, maar helaas bleek er bij beide geen patienten meer te komen, dus toen zaten we maar een beetje. Heel gelukkig kwam onze 'pick-up' erg op tijd, en konden we al weer snel naar huis. We zeiden nog even dag naar de manager die ons in 'onvangst' had genomen, toen ze zei, nou als jullie nou weer thuis zijn in Holland zend ons dan heel veel geld om hier de boel draaiende te houden. Ahum jah ook graag gedaan en bedankt dat we mee mochten lopen, doeiii!!! Weer in onze 'eigen' kliniek aangekomen zeiden we nog even dag tegen de mensen, daar die dachten dat we nu echt weg zouden gaan dus weer grootste knuffels, waarop wij zeiden, neej vrijdag als we ECHT weggaan komen we hier nog even afscheid nemen.

Onderweg naar huis, werden we terug gefloten door een groepje mensen bij de kliniek, die iets zeiden van 'is dit van jullie??', dus wij wat, wat is van ons? en toen wezen ze naar een kind dat alleen op straat stond(het was een gekleurd kindje)... wij keken we mekaar aan, zovan maken ze een grapje, dus wij neej hor die hoort niet bij ons, maar toen kwam moeders gelukkig al aangelopen en daar was dat mee opgelost. En zoals zovaak zien wij hele typische dingen op straat liggen, elke straathoek, z'n eigen gebruikte condoom op de grond en nog meer troep en rotzooi. Maar nu zag Maartje toch iets liggen, waar wij best van schrokken, namelijk een kogelhuls?!?! Misschien is het toch niet zo veilig als wij dachten.. Maar die twee dagen zullen we vast nog wel overleven!!

Nou dat was weer genoeg voor vandaag, waarschijnlijk schrijven we nog even snel een verhaaltje als we vrijdag hier vertrekken!

Tot snel, liefss