Vandaag, onze eerste werkdag op het project. Gister waren wij al druk aan het speculeren over hoe en wat.

We moesten vanmorgen om 8 uur beginnen (best lekkere tijd). Wij hadden gister al gehoord dat de clinic om vier uur sluit, dus wij waren alweer gerust gesteld dat wij niet tot half 7 moesten werken, wat in het boekje vermeld stond.

Eenmaal aangekomen, keken wij onze ogen uit. In de wachtkamer, wat een grote zaal was, zaten al een heleboel mensen te wachten. We werden voor gesteld aan de 'hoofdzuster' of de manager. Deze mw. was klein en mollig, en had grote jampot glazen. Ontzettend aarige vrouw, maar ze kon wat af ratelen. Volgens mij begreep ze de helft zelf niet eens. Maar goed, wij kregen een rondleiding door de clinic. We kregen de onderzoekkamers te zien, waar de zuster werken. Je kan het vergelijken met een huisartsen praktijk, alleen is er geen arts. De zuster onderzoekt de patient en schrijft zonodig medicatie voor.

Daarna liepen wij door naar de receptie, wat een grote chaos was. 7 kasten met dossier van patienten, formulieren en ander rotzooi. Er liepen mensen te schreeuwen en door elkaar heen te lopen, niet echt wat je zegt : structuur. Verder kregen wij de TB-room te zien. Dat is een apart kamertje waar op TBC wordt getest. Daarna werden wij gesplitst, nicole mocht bij de zuster kijken en helpen, en ik mocht naar de receptie. De mw. met de jampotglazen vertelde ons dat ze met een renovatie bezig waren. Wij denken, dat het altijd een ongestructureerde chaos is.

Eenmaal bij de receptie, mocht ik meteen dossier uitzoeken en op volgorde leggen. Niet echt wat ik van mijn werk verwacht had. Nadat gedaan te hebben, mocht ik dossiers bijvullen met papieren wat er al maanden ligt waarschijnlijk. En daarna mocht ik weer de dossiers terug op de plank leggen, wel op volgorde. Maar iedereen werkt door elkaar heen, en loopt elkaar in de weg. Voorbeeld: ik had netjes een stapel dossiers. Komt een vriendelijke meneer, die waarschijnlijk net de onderste moest hebben, te zoeken door mijn stapel. Dus eerlijk gezegt kon ik weer opnieuw beginnen. Ik kreeg meteen het gevoel dat het toch niet echt uitmaakte of wij er waren of niet. Het maakte niets uit wat wij deedden.

Nicole mocht bij der zusters kijken, wat ook echt alleen bij kijken bleef. Af en toe een formulier invullen en that's it! Dat viel haar ook erg tegen. Ook de hygiene gaan zij niet zo goed mee om. Patienten die HIV+ zijn wordt het zelfde mee omgegaan als HIV-. Ook als er voor een patient een andere hiv besmette patient is geweest. Er worden geen maatregelen genomen. Ook weten veel jonge meiden niet eens wat HIV AIDS is. Erg bijzonder.

Wij hadden erg het gevoel dat wij veel nuttiger (als dat nederlands is) ingezet konden worden. Ik bij de dossiers en nicole te kijken. Terwijl wij veel meer kunnen als dat! Na een dag dossiers te hebben gezien, en nicole een houten achterwerk heeft opgelopen van het zitten, hopen wij dat het aankomende weken beter gaat worden, anders worden het 4 hele lange weken.

Nu is onze planning, dat wij vrijdag naar Cape Town gaan voor een Drummingsessing met de groep van vorige week. Dus heel gezellig de nederlandse meiden weer zien! Daarna hopen wij de Tablemountain te kunnen ''beklimmen'' om vervolgens naar Robbeneiland te gaan. Verder staat er voor de 25ste een Safari geplant, want wij hebben nog geen een dier van de Big5 gezien. En we kunnen toch niet eerder naar huis als wij niet eens een wild dier hebben gezien. Want dat hoort toch echt bij Afrika!

We houden jullie op de hoogte!

Liefs en groeten vanuit Parow, Zuid Afrika!